مهندس احمد انارکی محمدی، فرزند خانوادهای مذهبی و سختکوش، در سال ۱۳۴۸ هجری شمسی در شهر انار، واقع در دل استان کرمان، به دنیا آمد. پدر وی، یک کشاورز و دامدار پرتلاش، و مادرش، یک خانهدار فداکار، با ایمانی راسخ و ارزشهای سنتی، علاوه بر حاج احمد و سه خواهر و هفت برادر را پرورش دادند.
حاج احمد، در آغاز زندگی تحصیلی خود، به مدرسه رحمانی پا گذاشت و سپس ادامه تحصیل را در مدرسه شهید صدوقی برای دوره راهنمایی و در نهایت دبیرستان شهیدان مدیری و انارکی محمدی را به پایان رساند. نام این دبیرستان به یاد شهدای انقلاب شهرستان انار، که در راهپیمایی معروف ۱۸ آذر ۵۷ به شهادت رسیدند، انتخاب شده بود. این امر نشاندهنده پیوند عمیق خانواده انارکی محمدی با میراث انقلابی و مبارزاتی جامعهشان است.
در دوران حساس انقلاب اسلامی ایران، خانواده انارکی محمدی همگام با سایر شهروندان شهر انار، تحت هدایتهای حضرت امام خمینی (ره)، فعالانه در راهپیماییها شرکت می کردند. در یکی از این حوادث تاریخی، در روز هجدهم آذر ماه سال ۱۳۵۷ هجری شمسی، مصادف با هشتم ماه محرم، در آستانه تاسوعای حسینی، جمع کثیری از شهروندان شهر انار با هدف شرکت در یک گردهمایی سخنرانی به سوی ناحیه نوق رهسپار شدند. در فاصلهای پنج کیلومتری در حد فاصل جاده انار و نوق، نیروهای ژاندارمری رژیم ستم شاهی ، مسیر را بسته و با آغاز به تیراندازی به سمت حاضرین، موجب وقوع حادثهای خونین گردیدند.
در این میان، سه شهروند به نامهای محمد انارکی محمدی ۱۶ ساله، حسن قدیری ۱۷ ساله، و علی ندافیان ۲۲ ساله، جان خود را از دست داده و به درجه شهادت نائل آمدند و بیش از چهل نفر از اهالی انار در حادثه خونین مجروح شدند.
در میان شهدای این واقعه ، محمد انارکی محمدی برادر مهندس انارکی و حسن قدیری پسر عمه ایشان بودند. در میان مجروحان نیز دو برادر حاج احمد و مرحوم حاج غلامرضا انارکی محمدی و شهید حسن انارکی محمدی وجود داشتند که حاج حسن انارکی محمدی در جریان آزادسازی خرمشهر به درجه شهادت رسید و عمویشان نیز زخمی شدند.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با آغاز جنگ تحمیلی، اعضای خانواده و خویشاوندان، شامل پسران دایی، پسران عمو، و پسران عمه، در کنار دیگر اهالی انار، با شجاعت به جبهههای جنگ شتافتند. مهندس انارکی نیز پس از حضور برادرانش در جبهه، به آنها پیوست و در عملیاتهای متعددی از جمله کربلای یک، چهار و پنج شرکت نمود. در این میان، شهید حاج جواد قدیری، شوهر عمهشان، که به عنوان مسنترین شهید انار شناخته میشود، نیز در کنار ایشان به شهادت رسید.
این رویدادها نه تنها نشاندهنده ایثار و فداکاری فرزندان این سرزمین در دفاع از ارزشهای اسلامی و میهنی است، بلکه یادآور رشادتها و قهرمانیهایی است که در تاریخ ایران اسلامی جاودانه شدهاند.
با پایان جنگ و بازگشت به زندگی طبیعی، احمد تصمیم گرفت به مسیر تحصیلی خود بازگردد. او پس از اخذ مدرک دیپلم، در دانشگاه شهید باهنر کرمان در رشته مهندسی کشاورزی پذیرفته شد. تحصیل در این رشته، نه تنها بازتابی از علاقه شخصی او بلکه ادای احترامی به ریشههای کشاورزی خانوادگی او بود.
مهندس انارکی محمدی، اکنون در مقام پدری دلسوز سرپرست خانوادهای متشکل از سه فرزند – دو پسر و یک دختر – را بر عهده دارد. فرزندانی که سنین آنها از نوجوانی تا کودکی متغیر است و نشاندهنده مرحله جدیدی از زندگی او با چالشها و شادیهای پدر بودن است.
زندگی مهندس احمد انارکی محمدی، داستانی است از ایثار، مقاومت، و بازگشت مجدد به ریشهها؛ داستانی که نه تنها میراث فرهنگی و مبارزاتی خانوادهاش را به تصویر میکشد بلکه الهامبخش نسلهای آینده برای پیشبرد اهداف عالیتر در زندگی است.